Dorastając, uważałem, że mój ojciec jest dla mnie jak zamknięte drzwi, których nigdy nie potrafię otworzyć.

Nie był okrutny. Nie był głośny. Był po prostu zdystansowany – powściągliwy w słowach, wrażliwy na emocje, niemożliwy do rozszyfrowania. Latami goniłam za okruchami aprobaty: skinieniem głowy po dobrej ocenie, rzadkim „wszystko w porządku” po szkolnym recitalu. Dałabym wszystko za ciepło.

Ale upał nigdy nie nadszedł.